w lekkiej dezorientacji

Podobno po pięciodniowym, intensywnym treningu interpersonalnym (tak, tak, przygodę ze szkołą Gestalt uznaję za rozpoczętą 🙂 ) przez trzy tygodnie mogę mieć trudności z odnalezieniem się w rzeczywistości. Dziś te trudności odczuwam całą sobą i jest to dla mnie sygnał, żeby nie pisać, dać sobie chwilę, odetchnąć… Tak wiele myśli kłębi się w mojej głowie, że lepiej będzie, jak troszkę je sobie poukładam, zanim wrócę do przelewania ich na papier;) Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie znalazła czegoś, co trafnie wpisze się w kontekst ostatnich zdarzeń… Zapraszam Cię do lektury chińskiej przypowieści, która jest ze mną od lat i która bardzo mi pomaga w takich chwilach jak ta- lekkiej dezorientacji:) Enjoy!

Wiele lat temu, w ubogiej chińskiej wiosce, mieszkał pewien wieśniak wraz z synem. Oprócz kawałka ziemi i małej chaty pokrytej strzechą w jego posiadaniu znajdował się koń, którego odziedziczył po ojcu, i który był dla niego pomocą przy uprawie roli.

Pewnego dnia koń uciekł. Sąsiedzi mężczyzny, którzy szanowali go bardzo za uczciwość i pracowitość, przybyli do jego domu, aby powiedzieć jak bardzo współczują mu straty. Wieśniak podziękował sąsiadom za przybycie, lecz przy okazji zapytał:

– Skąd wiecie, że to co się wydarzyło było dla mnie nieszczęściem?

Jeden z przybyłych wymamrotał do drugiego:

– On nie potrafi pogodzić się z rzeczywistością, niech myśli co chce, dopóki nie odczuje smutku z powodu tego wydarzenia.

Sąsiedzi odeszli, udając że zgadzają się z tym co usłyszeli. Tydzień później, koń wrócił do stajni – ale to nie wszystko – przyprowadził ze sobą wspaniałą klacz. Gdy mieszkańcy wioski dowiedzieli się o tym, wydawało im się, że zrozumieli co powiedział im wcześniej wieśniak. Wrócili do jego domu, aby pogratulować mu szczęścia.

– Wcześniej miałeś tylko jednego konia, teraz masz dwa. Gratulacje – mówili.

– Wielkie dzięki za odwiedziny i wszelką troskę z waszej strony – odrzekł wieśniak – lecz skąd wiecie, że to co się wydarzyło, było dla mnie błogosławieństwem?

Zakłopotani sąsiedzi – myśląc że wieśniak oszalał – wyszli, a po drodze komentowali:

– Czy on rzeczywiście nie rozumie, że otrzymał dar od Boga?

Miesiąc później, syn wieśniaka zdecydował, aby oswoić klacz, lecz zwierzę nieoczekiwanie stanęło dęba. Chłopak upadł łamiąc nogę.

Sąsiedzi wrócili do domu wieśniaka, przynosząc podarunki dla rannego. Starosta wioski złożył wyrazy ubolewania ojcu, mówiąc, że wszystko to jest bardzo smutne. Mężczyzna podziękował za wizytę i troskę, po czym zapytał:

– Skąd wiesz, że to, co się wydarzyło było dla mnie nieszczęściem?

Wszyscy byli zdumieni tym, co usłyszeli, gdyż nikt nie wątpił, że wypadek syna wieśniaka był prawdziwą tragedią. Kiedy opuścili dom, jeden z sąsiadów przemówił do pozostałych:

– Ten człowiek naprawdę oszalał, jego jedyny syn może kuleć do końca życia, a on wątpi, że jest to nieszczęście!

Minęło kilka miesięcy. Japonia wypowiedziała wojnę Chinom. Wysłannicy Cesarza rozpoczęli podróż przez cały kraj, w poszukiwaniu młodych mężczyzn, z zamiarem wysłania ich na front.

Podczas pobytu w wiosce zwerbowali wszystkich młodzieńców, z wyjątkiem syna wieśniaka, którego noga była złamana. Żaden z młodych mężczyzn nie wrócił żywy.

Syn wieśniaka wyzdrowiał, konie rozmnożyły się, a ich potomek został sprzedany za dobrą cenę. Wieśniak zaczął odwiedzać swoich sąsiadów, aby ich pocieszyć i pomóc – tak jak oni to czynili, kiedy jakieś wydarzenie miało miejsce w jego domu. Kiedy tylko któryś z sąsiadów zaczął narzekać, wieśniak mówił:

– Skąd wiesz, że to nieszczęście?

Jeśli ktoś był rozradowany, on pytał:

– Skąd wiesz, że to błogosławieństwo?

Wtedy dopiero ludzie w wiosce zrozumieli, że poza tym co widzialne, życie ma też inną wymowę.

K.

  One thought on “w lekkiej dezorientacji

  1. Aga
    19 października 2014 o 6:46 pm

    Bardzo piękna bajka i daje dużo do myślenia. -zwłaszcza w tym chaosie różnych racji, religii, mądrości i punktów widzenia i kiedy nie wiadomo gdzie iść i jak żyć. Pozdrawiam i dziękuję bo bardzo dzisiaj mi była potrzebna

    • 19 października 2014 o 8:47 pm

      Cieszę się Agatko! Ja jestem jej wierną fanką od lat- pomaga;) Buziaki!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: